 |
| "आभासी जगातील नाती काचेसारखी असतात, एका छोट्या धक्क्यानेही त्यांचे तुकडे होतात..." |
उद्ध्वस्त संसार
"सोशल मीडियावरील आभासी जगाच्या नादात आरव आणि अन्वीचा सुखी संसार कसा मोडला? आधुनिक काळातील नात्यांमधील गुंतागुंत आणि फसवणुकीची डोळ्यात अश्रू आणणारी एक हृदयस्पर्शी कथा."
आरव आणि अन्वी यांच्या लग्नाला नुकतीच चार वर्षे झाली होती. मुंबईच्या एका उपनगरात त्यांचा एक छोटासा, पण अत्यंत सुंदर संसार होता. आरव एका मल्टिनॅशनल कंपनीत प्रोजेक्ट मॅनेजर होता, तर अन्वी एका नामांकित कॉलेजमध्ये लेक्चरर म्हणून काम करत होती. दोघेही सुशिक्षित, समजूतदार आणि एकमेकांच्या सुखात स्वतःचं सुख मानणारे.
त्यांच्या घरात नेहमी हसण्या-खिदळण्याचा आवाज असायचा. शनिवार-रविवार एकत्र बाहेर जाणं, एकत्र स्वयंपाक करणं आणि रात्री बाल्कनीत बसून कॉफी पिणं, हा त्यांचा ठरलेला दिनक्रम होता. त्यांचा संसार पाहून त्यांचे नातेवाईक आणि मित्र नेहमी म्हणायचे, "जोडी असावी तर आरव आणि अन्वीसारखी!" पण, काचेच्या भांड्याला जशी एका लहानशा धक्क्यानं तडा जातो, तसंच काहीसं त्यांच्या आयुष्यात घडणार होतं, याची पुसटशीही कल्पना त्या दोघांनाही नव्हती.
 |
ऋतू बदलत होता आणि त्यासोबतच आरवच्या कंपनीत एका मोठ्या प्रोजेक्टचं काम सुरू झालं होतं. या प्रोजेक्टमुळे आरववर कामाचा ताण वाढला. तो रात्री उशिरा घरी येऊ लागला आणि घरी आल्यावरही लॅपटॉपमध्येच व्यस्त असायचा. अन्वी त्याची परिस्थिती समजून घेत होती, पण कुठेतरी तिच्या मनात एकटेपणाची भावना घर करू लागली होती.
अशातच, एका रविवारी आरवनं त्याच्या कॉलेजच्या एका जुन्या मित्राला घरी जेवायला बोलावलं. त्याचं नाव होतं आर्यन.
आर्यन नुकताच परदेशातून आपला व्यवसाय गुंडाळून मुंबईत परतला होता. तो स्वभावानं अत्यंत बोलका, हसमुख आणि समोरच्याला पटकन आपलंसं करणारा होता. त्या संध्याकाळी आर्यननं आरव आणि अन्वीसोबत खूप गप्पा मारल्या. गप्पांच्या ओघात अन्वीच्या लक्षात आलं की आर्यनलाही साहित्याची आणि संगीताची प्रचंड आवड आहे. ज्या गोष्टींमध्ये आरवला फारसा रस नव्हता. निरोप घेताना आर्यननं सायलीला इन्स्टाग्राम आणि व्हॉट्सॲपवर ॲड केलं. एक साधा, औपचारिक मित्र म्हणून त्याचे त्यांच्या आयुष्यात आगमन झालं होतं.
सुरुवातीला आर्यन आणि सायलीमध्ये फक्त सणासुदीचे मेसेज किंवा अधूनमधून काही पोस्ट शेअरिंग व्हायचे. पण हळूहळू या संवादाचे स्वरूप बदलले. आरव ऑफिसच्या कामात व्यस्त असायचा आणि अन्वी कॉलेज सुटल्यावर घरी एकटी असायची.
एके दिवशी अन्वीने एक उदास स्टेटस ठेवलं होतं, त्यावर आर्यननं रिप्लाय केला. "सगळं ठीक आहे ना, अन्वी? काही त्रास असेल तर नक्की सांगू शकतेस. मी एक चांगला मित्र आहे, तुझा...
बस्स, तिथूनच एका नव्या प्रकरणाची सुरुवात झाली. अन्वीलाही तिचं मन मोकळं करायला एक जागा मिळाली. सुरुवातीला ते साहित्य, गाणी यावर बोलायचे. पण हळूहळू त्यांच्या चॅटिंगची वेळ वाढू लागली. सकाळी उठल्याबरोबर 'गुड मॉर्निंग'च्या मेसेजपासून ते रात्री आरव झोपल्यानंतर रात्री 2-2 वाजेपर्यंत त्यांचे चॅटिंग सुरू राहिलं.
आर्यन अन्वीची खूप स्तुती करायचा. "तुझ्यासारखी समजूतदार मुलगी आरवला मिळाली, तो खूप नशीबवान आहे," किंवा "तू आज साडीत खूप सुंदर दिसत होतीस," असे मेसेज अन्वीच्या मनाला एक वेगळीच सुखावणारी जाणीव देऊन जायचे. अन्वीला कळेनासं झालं होतं की, ती एका चक्रव्यूहात अडकत चालली आहे, जिथून मागे फिरणं कठीण होतं.
आरवला सुरुवातीला काहीच जाणवलं नाही, पण हळूहळू त्याला अन्वीच्या वागण्यात बदल दिसू लागला. जी अन्वी घरी आल्यावर आरवशी गप्पा मारायची, ती आता सतत फोनमध्ये गुंग असायची. जेवताना, टीव्ही पाहताना, अगदी रात्री झोपतानाही तिचा फोन सायलेन्ट मोडवर तिच्या उशाशी असायचा.
एका रात्री, आरवला तहान लागली म्हणून तो उठला. त्यानं पाहिलं, की अन्वी पांघरुणात तोंड लपवून फोनवर टाईप करत होती आणि तिच्या चेहऱ्यावर एक हळुवार हसू होतं.
"अन्वी... एवढ्या रात्री कोणाशी बोलतेस?" आरवनं अचानक विचारलं.
अन्वी दचकली. तिने घाईघाईने फोन लॉक केला आणि म्हणाली, "काही नाही... कॉलेजच्या एका ग्रुपवर मेसेज होते."
तिच्या आवाजातील थरथराट आरवने ओळखला होता. तो काही न बोलता पाणी प्यायला आणि झोपला, पण त्याच्या मनात संशयाची पहिली ठिणगी पडली होती. काही दिवसांनी आरवने अन्वीचा फोन टेबलवर असताना त्यावर 'आर्यन' नावाचा मेसेज फ्लॅश होताना पाहिला- "काल रात्री तुझ्याशी बोलून खूप छान वाटलं, अन्वी. तुझी आठवण येतेय."
आरवच्या पायाखालची जमीनच सरकली. त्याने तोच फोन घेऊन अन्वीला जाब विचारला.
"हे काय आहे, अन्वी? आर्यनशी एवढ्या रात्री काय बोलतेस तू?" आर्यनचा आवाज रागानं कापत होता.
"आरव, तू संशय घेतोयस. तो तुझा मित्र आहे आणि आता माझाही एक चांगला मित्र आहे. आम्ही फक्त नॉर्मल गप्पा मारतो," अन्वीने स्वतःचा बचाव करण्याचा प्रयत्न केला.
"नॉर्मल गप्पा रात्री दोन वाजता होतात? आणि त्यात 'आठवण येतेय' असे मेसेज असतात?" आरव ओरडलाच.
त्या रात्री त्यांच्या घरात पहिल्यांदाच एवढा मोठा वाद झाला. ज्या घरात कधी गाण्यांचे सूर उमटायचे, तिथे आज एकमेकांवरचे आरोप-प्रत्यारोप घुमत होते.
या वादामुळे आरव आणि अन्वीमध्ये अंतर वाढलं. आरवने अन्वीशी बोलणं कमी केलं, ज्यामुळे अन्वी आणखीनच दुखावली गेली. तिने स्वतःला पटवून दिलं की, आरव तिच्यावर विनाकारण संशय घेत आहे आणि तिला समजून घेत नाहीये. या मानसिक तणावात तिने पुन्हा आर्यनचाच आधार घेतला.
तिने आर्यनला आरवसोबत झालेल्या वादाबाबत सांगितलं. आर्यननेही सहभूती दाखवत म्हटलं, "अन्वी, आरव तुझ्यावर संशय घेऊन खूप चुकीचं करतोय. तू इतकी चांगली आहेस, त्याने तुझी किंमत करायला हवी."
आर्यनच्या या शब्दांनी अन्वीला धीर दिला, पण यामुळे आर्यन आणि अन्वीतील अंतर आणखी वाढलं. आता अन्वी समोर आरव असतानाही आर्यनसोबत उघडपणे चॅटिंग करू लागली. आरवने अनेकदा तिला समजावण्याचा प्रयत्न केला, "अन्वी, सोशल मीडियावरील हे आभासी जग आपले आयुष्य उद्ध्वस्त करेल. आर्यन आपला संसार मोडतोय, हे तुला समजत कसं नाहीये?"
पण अन्वीला वाटत होतं की आरव तिच्या स्वातंत्र्यावर गदा आणत आहे. नात्यातील आदर पूर्णपणे संपला होता आणि त्याची जागा केवळ रोजच्या भांडणांनी घेतली होती. एक दिवस आरव ऑफिसमधून थोडा लवकर घरी आला. घराचा दरवाजा उघडाच होता. त्यानं आत पाऊल टाकलं तर अन्वी हॉलमध्ये बसून फोनवर आर्यनशी व्हिडिओ कॉलवर बोलत होती.
तिच्या बोलण्यात आणि हावभावात आरवला स्पष्टपणं दिसलं की, ते नातं आता फक्त मैत्रीपुरतं उरलं नव्हतं. आर्यन स्क्रीनवरून तिला म्हणत होता, "अन्वी, जर आरव तुला सुख देऊ शकत नाही, तर तू त्याच्यासोबत का राहतेस? सोड तो संसार, आपण एकत्र एक नवीन जग सुरू करू."
आणि अन्वीने त्यावर नकार दिला नाही, ती फक्त शांतपणे हसली.
हा आरवच्या सहनशीलतेचा अंत होता. त्याने पुढे होऊन अन्वीच्या हातातून फोन हिसकावून घेतला आणि तो थेट भिंतीवर पाडला. फोनचे शंभर तुकडे झाले आणि त्यासोबतच त्यांच्या चार वर्षांच्या संसाराचेही तुकडे झाले.
"आरव! हे काय वेडेपणा आहे?" अन्वी ओरडली.
"वेडेपणा मी नाही, तू केलास अन्वी!" आरवच्या डोळ्यातून अश्रू वाहत होते, पण त्याचा आवाज दगडासारखा कठोर झाला होता. "मी माझ्या रक्ताचं पाणी करून या घरासाठी, आपल्या भविष्यासाठी रात्रं-दिवस काम करत होतो. आणि तू? एका तिसऱ्या माणसासाठी आपल्या चार वर्षांच्या प्रेमाचा, विश्वासाचा बळी दिलास? जर तुला आर्यनच इतका प्रिय आहे, तर आजच हे घर सोडून त्याच्याकडे निघून जा!"
अन्वी सुन्न झाली. तिने आरवला कधीच या रुपात पाहिलं नव्हतं. तिला समजलं की, आता पाणी डोक्यावरून गेलं आहे. तिनं तिचा अहंकार सोडला नाही. तिनं तिची बॅग भरली आणि रागाच्या भरात घर सोडून निघून गेली.
घर सोडून अन्वी एका हॉटेलमध्ये राहिली. तिनं एका नवीन फोनवरून आर्यनला कॉल केला आणि घडलेला सगळा प्रकार सांगितला.
"आर्यन, मी आरवचं घर सोडलंय. तू म्हणाला होतास ना आपण नवीन आयुष्य सुरू करू... मी तयार आहे," अन्वीनं आशेनं विचारलं.
पण पलीकडून आर्यनचा आवाज एकदम बदललेला होता. तो अत्यंत थंड आणि कोरड्या आवाजात म्हणाला, "अन्वी, तू वेडी आहेस का? मी फक्त तुझ्याशी टाईमपास म्हणून चॅटिंग करत होतो. तू एक विवाहित स्त्री आहेस. मी तुझ्यासाठी माझ्या कुटुंबाशी आणि समाजाशी पंगा घेऊ शकत नाही. आणि जी व्यक्ती स्वतःच्या नवऱ्याची होऊ शकली नाही, ती माझी काय होणार? प्लीज, मला पुन्हा फोन करू नकोस."
आर्यननं फोन कट केला आणि अन्वीचा नंबर ब्लॉक करून टाकला.
अन्वीच्या डोक्यावर जणू वीज कोसळली. ज्या आभासी प्रेमासाठी, ज्या चॅटिंगसाठी तिनं स्वतःचा हसता-खेळता संसार मोडला, तो माणूस इतका स्वार्थी आणि खोटा निघेल, याची तिनं स्वप्नातही कल्पना केली नव्हती. तिच्या डोळ्यातून पश्चात्तापाचे अश्रू वाहू लागले, पण आता खूप उशीर झाला होता.
काही महिन्यांनंतर कोर्टात त्यांच्या घटस्फोटावर शिक्कामोर्तब झालं. आरव कोर्टाबाहेर आला, त्याचा चेहरा शांत पण डोळे रिकामे होते. त्यानं अन्वीकडे एकदाही न पाहता आपली गाडी सुरू केली आणि तो निघून गेला.
अन्वी कोर्टाच्या पायऱ्यांवर एकटीच उभी राहिली. तिने तिच्या हातातील घटस्फोटाचे कागदपत्र पाहिले. तिने करिअरच्या नावाखाली स्वातंत्र्य मागितलं होतं, पण आज तिच्याकडे फक्त एकटेपणा उरला होता.
मुंबईत पुन्हा एकदा पाऊस सुरू झाला होता. अन्वी रस्त्यावरून चालत होती, तिचे डोळे अश्रूंनी भरले होते. तिला आरवचे ते शब्द आठवत होते "सोशल मीडियावरील हे आभासी जग आपलं आयुष्य उद्ध्वस्त करेल."
आज अन्वीकडे तो फोन नव्हता, तो मित्रही नव्हता आणि तो सुखी संसारही नव्हता. आधुनिक काळातील एका चुकीच्या पावलाने एक सुंदर कहाणी कायमची अधुरी ठेवली होती.
प्रसाद प्रतिभा सूर्यकांत घाणेकर
कथा आवडली तर कथांबरी ब्लॉगला फॉलो करा, लाईक करा आणि अभिप्राय नक्की कळवा.
.png)
.png)
.png)
.png)
0 Comments